CDMX

1 oktober – 8 oktober 2017

Toch was ik wel een beetje zenuwachtig om naar Mexico city te gaan. De aardbeving heeft veel gebouwen verwoest en heeft ook veel mensen het leven gekost. We verbleven in de wijk Roma Norte, een van de wijken die het zwaarst getroffen was. Tijdens de taxi rit van de terminal naar het appartement viel ons eigenlijk vrij weinig op, het leven leek normaal door te gaan. Toen we eenmaal een stukje gingen lopen zagen we steeds meer van de aangerichte schade. Kapotte ramen, afgebrokkelde stukken gebouw, gespleten stoeptegels en vele stukken afzet lint. Het centrum van de stad leek ongedeerd en was nog altijd druk bezocht door vele mensen die een dagje kwamen winkelen of een van de vele musea kwamen bezoeken. In eerste instantie kon ik niet precies plaatsen in wat voor stijl her centrum was gebouwd, soms leek het Engels of Frans of toch Spaans.  Later kwamen we erachter via onze super aardige uber chauffeur dat er inderdaad veel Franse invloeden waren op her centrum van Mexico city, dit door het grote koloniale verleden van de stad.

Op maandag 2 oktober liepen we weer door her centrum maar dit keer waren alle mooie gebouwen afgezet met hekken ook liep er heel veel politie op straat. Ricardo dacht dat er misschien een top vergadering zou plaatsvinden of dat er een belangrijk persoon op bezoek kwam, maar het ging om de herdenking van een stukje duistere Mexicaanse geschiedenis. 1968 was een onrustige tijd in Mexico city door vele staking en demonstraties, onder andere van vele studenten. De demonstraties werden met geweld neergeslagen totdat het daadwerkelijk escaleerde in het bloedbad van 2 oktober 1968 waarbij zo’n 15.000 studenten demonstreerden en  twee tot driehonderd doden zijn vielen waaronder ook vele ouders met kinderen die op dat moment door de stad liepen.

Op dinsdag 3 oktober besloten we het stadspark en het kasteel Chapultepec te bezichtigen op aanraden van onze uber chauffeur. Om bij dit park te komen moesten we door een ander deel van de wijk Roma Norte lopen en het mooie Condesa wat ook zwaar getroffen zou zijn. We liepen nog geen straat verder en zagen al een gebouw wat volledig verwoest was, ook lagen hier bloemen een kaarsje op de grond. Een paar straten verder was bijna alles afgezet en kwamen we vele tv en radio ploegen tegen. Ik had echter geen idee wat we tegen zouden komen, totdat we op zo’n 50 meter van het rampgebied afstonden. Een compleet ingestorte flat waar reddingswerkers nog altijd druk bezig waren. Werkelijk ongelofelijk dat een gebouw zo kan instorten door een aardbeving. Ik voelde me totaal niet om mijn gemak en wilde dan ook snel doorlopen. Een straat verder kwamen we een flat gebouw tegen van een verdieping of 5 á 6 waarbij er één hele verdieping was ingestort. De raamkozijnen hing half over de straat heen waardoor ook hier de straat was afgezet. Ik vraag me nog altijd af hoe ze dit gebouw gaan repareren. Het was namelijk de een naar laatste verdieping die was ingestort terwijl die erboven nog in tact was maar die zich nu dus een verdieping lager bevond. Wat het nog bizarder maakt is dat precies 32 jaar gelden om dezelfde dag ook een gigantische verwoestende aardbeving had plaatsgevonden waarbij duizenden doden zijn gevallen.

Gelukkig hebben we geen naschokken mee gemaakt en was het gebouw waarin wij verbleven niet aangetast door de beving. We hebben het heel erg naar ons zin gehad in de stad ondanks alle verwoestingen. Ik had graag nog langer gebleven om meer te ontdekken, maar dit moet dan maar een andere keer want ik kom zeker weten terug.

Fuerza Mexico.

Advertisements

Living with the locals

13 september – 1 oktober 2017

Onze tijd in Playa, zoals de locals het noemen, is werkelijk heerlijk geweest. De rustige sfeer, de prachtige stranden, het warme weer, de aardige mensen en het lekkere eten maakten de ultieme vakantie. Ik kan Mexico dan ook echt het vakantie land noemen om goed tot rust te komen. Elke middag fietsen we naar een mooi stukje strand wat een paar minuten bij ons vandaan was. Op de zondagen zag je vele Mexicaanse families naar dit strand komen om te genieten van de late middag zon terwijl zij met hun kinderen in het water speelden of met vrienden een biertje dronken op het strand. Elk plekje schaduw werd in beslag genomen om zo te kunnen schuilen voor de felle zon. Ook zagen we vaak dat rond een uur of 4 moeders met kinderen nog even naar het strand kwamen om uit te waaien. Fascinerend om te zien met hoe weinig deze mensen gelukkig kunnen zijn, soms vraag ik me dan ook af of ook ik zo’n simpel leventje zou kunnen leiden. Door de weeks hadden we het strand bijna voor ons alleen en zaten we dan ook altijd op inmiddels ons eigen plekje onder een kleine palmboom. Elke dag zagen we de grote cruiseschepen aanmeren bij het eiland Cozumel, wat hier aan de overkant ligt. Gigantische flatgebouwen die zo stabiel op zee blijven drijven, ik blijf het toch iets raars vinden. We verbleven niet in het toeristische Playacar, de wijk met alle resorts, maar in een wijk in het noorden tussen de lokale bevolking. De wijk Colosio bestaat nog niet zo lang vertelde de Airbnb eigenaar ons, slechts 15 jaar. Elke straat heeft een grote variëteit aan huizen. De een woont in en prachtig stenen huis terwijl de buurman in een houten hutje woont, toch schijnt het hier te werken in deze wijk.

Ook hebben we Ricardo zijn 25e verjaardag hier groot gevierd. We begonnen met een avond uit waarbij we om precies 12 uur een cupcake aten in een Cubaanse bar onder het genot van een Cuba Libre. De dag zelf hebben we heerlijk aan het strand gelegen terwijl Ricardo zijn verassingen werden voorbereid. ’S Middags bij terug komst in het appartement werd Ricardo verwelkomt door tientallen ballonnen, slingers en andere versiersels. Vervolgens zijn we in een van de meest chique restaurants van Playa gaan eten waar als toetje een prachtige taart werd bezorgd. Van deze taart hebben we nog zeker 4 dagen kunnen eten omdat hij zo groot was. We hebben nog 2 dagen om van het strand te genieten voordat we naar onze laatste grote stad vertrekken om de hoofdstad te ontdekken en nog even extra Ricardo zij verjaardag te vieren tijden Ultra Music Festival!

 

Buurten bij de Maya’s

26 september 2017

Om 6 uur ’s ochtends begon onze dag na een onrustige nachtrust. We werden zowaar stipt optijd opgehaald door onze chauffeur! Na 1,5 uur te hebben geslapen in de bus maakten we een ‘technische’stop om nog even gebruik te maken van de schone wc’s en natuurlijk konden we al raden dat deze plek een grote souvenir winkel zou zijn. Bij elke tour zit namelijk ook een bezoek aan meerdere souvenirwinkels, de een nog groter dan de ander.

Als Mexicanen ergens goed in zijn dan is het wel toerisme, vlak voordat we bij het park waren, kwam er al een Maya uitleg geven over hun eeuwenoude kalender, één grote sales-pitch voor de kalender dus. Aangekomen bij het park van Chichen itza ging de snuifdeur van onze tourbus open. Voordat Ricardo twee stappen had gezet had hij al 6 hoeden met het prachtige Chichen itza logo’s op zijn hoofd. Er stond namelijk een handvol verkopers elk busje op te wachten als hongerige piranha’s. Wel te begrijpen, want een hoedje kan je goed gebruiken in deze hitte.

In het park aangekomen was het al snel zichtbaar waarom er zoveel toeristen afkomen op dit spektakel, de piramide is dan ook zeer indrukwekkend om te zien. Toch vraag ik me altijd af hoe deze tempels zijn gebouwd als je bedenkt hoe oud deze zijn. Al helemaal omdat deze piramide aan de hand van astronomie is gebouwd. Twee keer per jaar tijdens de equinox is te zien hoe de god Kukulkan, oftewel de gevederde slang, langs de treden van de piramide naar beneden komt. Dit fenomeen is te zien doordat alle hoeken van de piramide in lijn staan met de zon, de maan en sterren. Zou deze piramide in een net iets andere hoek zijn gebouwd dan was de slang niet te zien, erg knap dus voor zo’n primitief volk.

Het was deze dag erg heet waardoor ik niet kon wachten om in de koele cenote, grot, van Ik Kil te gaan zwemmen. Het water was zoals ik had gehoopt heerlijk verkoelend en al snel had ik het niet meer bloedje heet. Het water in de grot is zo’n 50 meter diep en is verbonden met allerlei ondergrondse rivieren die door heel het schiereiland Yucatan lopen. Ook Chichen Itza heeft een grote cenote, deze werd echter niet voor recreatieve doeleinden gebruikt maar juist voor het offeren van mensen! Gelukkig werd er in Ik Kil niemand geofferd die dag en werd iedereen netjes bij zijn hotel terug gebracht.

Zussie in Bogota

10 – 13 september 2017

Twee jaar, bijna twee jaar heb ik mijn “kleine”zusje niet gezien. Ik was dan ook super enthousiast om haar weer te zien na zo’n lange tijd. Samen met Jairito kwam zij ons verwelkomen op het El Dorado  vliegveld van Bogota. Het duurde even voordat onze koffer kwamen, waardoor ze lang de tijd had om gekke bekken te trekken aan de andere kant van het glas. Met een lief klein cadeautje stond ze klaar bij de uitgang, het was zo onrealistisch om mijn zusje weer te zien. Met zijn vieren pakten we de bus naar het appartement waar Ricardo en ik zouden verblijven, zo’n 4 straten verder op woont Inky nu. Na alle cadeautjes besloten we om met een uber naar een park te gaan in de buurt en wat rond te wandelen. Heel de weg was ik aan het kletsen met Ing over van alles en nog wat, maar tegelijk keek ik naar de gebouwen van de hoofdstad van Colombia. Er hing een rustige sfeer in het park met veel families en vrienden groepjes die genoten van het late middag zonnetje. Zonder de zon werd het al snel fris, Bogota ligt namelijk op 2,6 km en is aardig koel vergeleken met de rest van het land. Daar zat ik dan met Inky op een bankje in Colombia en praatten we als of ik haar gisteren nog had gezien. Het werd tijd om te eten dus gingen we opzoek naar een restaurantje. Het kwam uiteindelijk neer op sushi, Ri, Ing en Jairito zijn grote sushi liefhebbers. De dag ervoor hadden Ing en Jairito nog sushi gegeten, maar dat hield hen niet tegen om nogmaals sushi te eten. Het was een hele gezellige avond die onze hereniging nog meer speciaal maakte. Ik had stiekem een souvenir mee genomen uit het restaurant, namelijk een Bogota Beer Company glas. Mijn zenuwen begonnen al op te spelen niet omdat ik dit glas had gestolen maar omdat de dag erna Ing en ik een tatoeage zouden laten zetten.

Om 11 uur de volgende dag was ik aan de beurt, helaas zonder de steun van Ing omdat zij op dat moment op school was. Na 3,5 uur was het af, en o wat was ik blij dat het af was! Nu was het Ing haar beurt, terwijl alles werd klaar gezet propte ik een stuk pizza naar binnen. Ik had namelijk heel de dag niet veel gegeten en was een beetje trillerig door het lange liggen. Twee uur later was ook Ing klaar en stonden onze zussen tattoo’s op onze ribben. Een hele gave, pijnlijke en speciale ervaring rijker besloten we om ons vol te gooien met bier! Terwijl we door de straat liepen zag Ing een tentje waar ze biertjes voor 2000 pesos verkochten, omgerekend 57 eurocent, hier hebben we dan ook goed gebruik van gemaakt. De volgende dag liepen we door het oude centrum van Bogota en bezochten we het goud museum. Bogota was me tot nu toe 100% mee gevallen aangezien we van iedereen hoorden dat zij er niks aan vonden en de stad liever over hadden geslagen. Bogota trok mij eigenlijk wel met haar moderne wijken met mooie gebouwen maar ook het oude centrum met haar gezellige winkelstraat. Het was er druk maar niet te druk. De avond viel en zo stonden we midden in het het levendige stadshart. Helaas heb ik deze stad niet langer kunnen ontdekken, maar dat zorgt er wel voor dat ik zeker terug kom. Ik vond het heerlijk om Ing weer te zien, de tijd vloog voorbij en ik wilde eigenlijk niet weg gaan want het zal weer een aardige tijd duren voordat ik haar zie. Het werd woensdag de dag dat we zouden vliegen naar Mexico. Ing kwam vanuit school naar het vliegveld met een hele aanhang. Daar werd ik dan opgewacht door al haar klasgenootjes die mij in het Nederlands begroetten! Ook hier hadden we helaas maar weinig tijd om met elkaar door te brengen omdat we al snel door de douane heen moesten. Na 100 foto’s te hebben gemaakt en een dikke knuffel werd het tijd om mijn zusje gedag te zeggen. Terwijl Ricardo en ik richting de douane liepen werden we na geroepen door Ing haar klasgenootjes: “We zien je snel weer vriendinnetje!”
Ik ga je missen Ing..

Bocas, cervezas & playas

30 augustus – 8 september 2017

De koudste busreis die we ooit mee maakten was de busreis van Panama city naar Almirante. Als slaperige ijsklontjes kropen we uit de bus om half vijf ’s ochtends. Het was nog pikkedonker maar wel al aardig warm. Met een taxi werden we naar het water gebracht waar de water taxi al op ons wachtte. Met vele werden we in het kleine plastic bootje gepropt waar een aardig grote motor achter hing. Langzamerhand kwam de zon op terwijl Mariska lekker lag te slapen. De lucht kleurde paars, roze, oranje, geel en rood terwijl we met een hoge snelheid over het water vaarden. Ondanks dit mooie zicht had ik veel moeite om wakker te blijven. Terwijl we langzaam de eilanden naderden werd het water steeds helderder en blauwer. De kleine dorpjes aan de waterkant waren met allerlei felle kleuren beschilderd de een nog vrolijker dan de ander. In de middag besloten we om met de groep fietsen te huren om het hoofd eiland Colon te gaan ontdekken. De fietsen huurden we bij Rasta Bikes bij meneer Rasta, een wat oudere donkere man met lange dreadlocks die zo uit Jamaica zou kunnen komen, geen Panamees dus! De route naar Bluff beach was schitterend, de weg leidde je langs de zee, naar een jungle achtig gebied waar inmiddels de weg was opgehouden te bestaan en we over zand en stenen fietsten. Het zand op Bluff beach was heet maar schitterend. Ik werd overwelmd door de prachtige natuur die zich bevond op dit lang uitgerekte strand. Zeven kilometer bestaande uit pure schoonheid, dit strand is werkelijk een van de mooiste die ik ooit heb gezien. Er was niemand, maar dan ook werkelijk niemand op dit tropische strand. We werden omringd door palmen, bomen en rotsen en genoten van de stilte. Zeker een uur heb ik naar de golven gestaard en liet ik mijn gedachten varen, hier kon ik eindelijk echt even tot rust komen zonder aan van alles te moeten denken. Het geluid van de zee, de krekels en de vogels gaf je het gevoel dat je echt even weg was van de drukke wereld en even op adem kon komen. Dit strand zou ik later nog vaker met Ricardo bezoeken.

Na 2 dagen maakten we de oversteek naar het eiland Bastimentos, een eiland wat ongeveer net zo groot is als Colon maar waar veel minder mensen wonen. Je merkte direct het verschil toen we eenmaal aan land waren. Een smalle betonnen boulevard leidde ons door het kleine dorpje Old Bank. Hier zag je ook duidelijk het verschil in welvaart, de mensen hier wonen met velen in kleine krakkemikkige hutjes op palen. De riolering is hier ver te zoeken en overal lag vuilnis, erg zonde want Bastimetos is een prachtig eiland opzich vol met bos en mooie stranden. We verbleven in onze eigen soort boom hut samen met Mariska, Heik en Sascha. Het complex lag op een heuvel midden in het groen. Door de vele bomen en hoge planten was het een stuk koeler dan beneden op het warme beton. We hebben hier een paar heerlijke avonden gehad die ik zeker niet zal vergeten. Het mooie uitzicht over het water en de andere eilanden, het groen, de vogels, de kikkers, de donker en bliksem zorgden voor een hele rustige sfeer. Ook hier kon je weer even heerlijk wegdromen zonder hectiek zonder stadsgeluiden. Helaas werd het tijd om afscheid te nemen van Heik, Sascha een Mariska die ieder hun reis vervolgden, de een naar de andere twee richting Costa Rica. Ik heb echt een heerlijke tijd gehad in Bocas, dit was zeker een van de leukste momenten van onze hele reis. De fietstocht, het strandleven, de biertjes, het eten en de gesprekken staan in mijn geheugen gegrift. Hopelijk zien we jullie snel weer!

¿Que quieren mas maricas?

22 augustus – 28 augustus 2017

* ‘wat willen jullie nog meer mietjes’ – kapitein Hernando

’s Avonds vertrokken we uit de haven van Cartagena en zeiden we mijn mama gedag. Het water was rustig en de skyline zag er prachtig uit met al haar lichtjes. Het was een lange dag geweest waardoor ik al snel moe was en op tijd mijn bedje in dook. Terwijl de ochtend aanbrak waren we na een stormachtige nacht, waarbij de boot zeker 90 graden kantelde, al aardig ver van land vandaan. We waren omringd door diep donker blauw water, geen land in zicht. Helaas heb ik geen zeebenen waardoor ik eigenlijk alleen maar heb geslapen tijdens de overtocht. Terwijl de avond viel werd het stil en rustig. De zee was kalm waardoor je makkelijk naar de duizenden sterren kon kijken. Na twee dagen varen arriveerden we eindelijk in het donkere paradijs, het was namelijk al 10 uur ’s avonds. Toch besloot de groep om te gaan zwemmen in het donker.

De volgende ochtend werden we begroet door tientallen palmbomen op twee mooie eilandjes. Vanaf de boot zwommen we naar het eiland wat best nog een stuk zwemmen was. We waren de eerste die de oversteek maakten naar het eiland maar als snel volgende onze nieuwe vrienden Sascha en Heik uit Duitsland en Mariska en Tim uit Nederland. Plotseling werd het pikkedonker, het begon hevig te regenen en te donderen. Het werd zelfs fris, onder water blijven was dan ook de beste optie om warm te blijven. Na een uurtje klaarde het op en kwamen de kapitein en crew met onze lunch: Kreeft! De lunch was heerlijk, verser dan dit kun je het niet krijgen.

 

Drie dagen lang genoten  we van de rust en de stilte op de eilanden. Ondanks dat er vele boten dezelfde tours doen, zagen we bijna niemand in het water of op de eilanden. Dit kan verklaard worden door het feit dat er 365 eilanden zijn en dus niet iedereen naar hetzelfde eiland gaat. Het was soms afzien door de zee ziekte, het niet kunnen douchen en de hitte tijdens het slapen, maar het was zeker een ervaring om nooit te vergeten.  Heik, Sascha, Mariska en Tim maakten onze trip compleet. Samen zouden we verder reizen naar Panama city, wordt vervolgd!

Brisas de Gaira

11 augustus – 17 augustus

Rodadero was de plek waar we verbleven in Santa Marta. Een heerlijk strand met niet al te veel mensen. Het water hier is een stuk koeler dan in het warme Cartagena waardoor het erg verfrissend was om even een duik te nemen in het water. We genoten van de zonsondergang en hebben nog aardig wat biertjes gedronken. Mocht je ooit naar Santa Marta gaan verblijf dan in de wijk Gaira in plaats van  het oude stadscentrum. Deze wijk is veel gezelliger, veiliger, heeft meer voorzieningen en een veel beter strand!Elke dag bezochten we een ander strand van Santa Marta, daarnaast ook het oude centrum. De dag dat we het centrum bezochten werd het plotseling erg donker te worden en al snel hoorden we harde knallen. Met bakken kwam het water uit de hemel en al snel veranderden de straten in kleine wild waterbanen. Ricardo was in het appartement achter gebleven en vertelde ons later dat hij nog nooit zulk hard onweer had gehoord, het kan hier flink te keer gaan.

Om de warmte even te ontsnappen zijn we een dagje naar Minca gegaan, een klein dorpje in de bergen van de Sierra Nevada de Santa Marta. Vanaf dit dorpje pakten we een 4×4 die ons in een uur naar de top zou brengen. Ik had gedacht dat we deze rit misschien met onze eigen auto hadden kunnen doen maar niets was minder waar. De paden over de berg waren een en al blubber en stenen. Mijn moeder vond het maar niks en schrok elke keer weer van de gaten in de weg. De frisse lucht boven op de berg was een verademing na de hitte van de afgelopen 2 weken. Je kon ‘heerlijk”in een hangmat liggen en genieten van het uitzicht. Helaas waren wij niet de enige die genoten van deze plek, minuscule kleine bloedzuigertjes hielden een groot festijn terwijl ze ons helemaal lek prikten. Heel mijn benen zaten onder de kleine druppels bloed.

De laatste dag besloten we om naar Parque Tayrona te gaan. Dit natuur reservaat was vroeger gratis te bezoeken, echter heeft het snel groeiende toerisme ervoor gezorgd dat er nu een aardig prijskaartje hangt aan de entree. We besloten om naar een ander strand te gaan wat in de buurt was van het park, hier konden we niet zwemmen dus ging we weer op weg naar: Bahia Concha, wat ook deel uit maakt van Tayrona. Op dit strand genoten we van onze laatste middag in Santa Marta.

Mama in een hutje

7 augustus – 8 augustus 2017

Isla Baru

Een mooi idyllisch strand op een eiland, waar bij je heerlijk tot rust kan komen, dachten we. Het kleine strand stond vol met tenten, strandstoelen en parasols. Mijn moeder vertelde dat er vroeger amper mensen waren op dit strand omdat het alleen per boot te bereiken was. Een aantal jaar geleden is er een brug aangelegd zodat iedereen het strand kan bereiken per bus of taxi. Achteraf bleek dat de drukte vooral te maken had met de feestdag die aan de gang was.

We wilden graag een nachtje blijven op dit mooie strand, maar hadden geen hotel of hostel geboekt. Samen met mijn moeder ging ik opzoek naar een hostel. We vonden een leuk houten hutje met een lieve host genaamd Magda. Hier zouden we de nacht door brengen in de open lucht. Voordat we dit zouden doen gingen we mee met een tour om lichtgevend plankton te zien. Na een stukje te hebben gevaren werd de boot stil gelegd. Er was echter niks te zien, waar was het plankton? De kapitein sprong het water in en direct lichtte het water op waar hij zijn lichaam bewoog. De minuscule  plankton geeft namelijk pas licht wanneer er beweging ontstaat, dit was heel bijzonder om te zien. De nacht in het hutje was erg warm aangezien we geen ventilator hadden en de temperatuur nog altijd een graad of 28 was. Er is geen stroom op dit eiland, slecht voor enkele uren wordt er stroom gegenereerd met een generator. Met het eerste ochtend licht stonden we op en konden we zo de zee in rennen. Ricardo zwom rond 6 uur ’s ochtends als enige in de zee met uitzicht op een compleet verlaten strand, dit was een totaal ander beeld dan wat we de dag ervoor hadden mee gemaakt. Dit weekend zal ik nog lang blijven herinneren, want wanneer slaap je nou in een hutje op het strand?

 

Het oude Spanje

5 augustus – 6 augustus 2017

Cartagena de Indias

Terwijl je door de oude binnenstad van Cartagena loopt waan je je weer even in de Spaanse koloniale tijd. De stad is omringd door een dikke stenen muur vol met kanonnen waarbij je een prachtig uitzicht hebt op de zee. Ook kan je vanaf de stenen muur goed het contrast zien tussen het oude stadscentrum en het nieuwe Boca Grande waar alle Miami- achtige hotels staan. De binnenstad heeft een gezellig sfeer met al haar vele restaurantje, barretjes en groene balkonnetjes. Zeker ’s avonds komt de stad nog meer tot leven met feestende mensen op straat, dansend op een plein of zittend op een bankje onder het genot van een drankje. Zelfs de oudjes doen hier aan mee! Het is een kleurrijke plaats met veel straatverkopers. Op elke hoek van de straat kan je vers fruit kopen of koele limonade. Dit is zeker nodig aangezien het ook hier erg warm is!

 

Terug naar ‘huis’

2 augustus – 9 augustus 2017

Op 2 augustus vlogen we van Medellin naar Barranquilla waar mijn mama ons zou opwachten. Eenmaal geland herkende ik het vliegveld direct, in al die jaren was er namelijk niks veranderd. We liepen naar de uitgang en daar werden we opgewacht door mijn familie, mijn oom en twee nichtjes waren met mijn moeder mee gegaan om ons op te halen. Tijdens de hereniging met mijn abuelita kon ik het niet droog houden, niet zo gek want ik had haar al bijna 10 jaar niet meer gezien.

De volgende dagen verbleven we in mijn oude huis en sliep ik in mijn oude kamertje. Het voelde heel raar om weer ‘thuis’ te zijn aangezien dit huis al heel lang niet meer mijn thuis was. De hitte was wel weer even wennen, na meer dan een week ben ik er nog niet aan gewend. Het is contant heet waardoor je heel de dag zweet!  Hierdoor doen we dan ook vrij weinig op een dag. De tweede dag liet mama het centrum van Barranquilla aan Ricardo zien, en zoals ik al had voorspeld was hier niet zo veel aan. Drukke winkelstraatjes met veel verkopers op straat. Bijna elke winkel verkoopt dezelfde spullen en overal proberen ze je met microfoons en mooie praatjes naar binnen te lokken. Deze sfeer en drukte is voor mij het echte Colombia zoals ik het ken, niet de ‘moderne’ steden als Medellin en Bogota of de Spaanse koloniale stadjes zoals Popayan of het centrum van Cartagena, maar gewoon een echte grote chaos stad. Het noorden van Barranquilla daarentegen is een stuk moderner met mooie grote winkelcentra met vele dure hotels en restaurants.

Ik vond het erg fijn om weer terug te zijn. Het huis was wel in een kleine dierentuin veranderd met  100 katten van mijn moeder en zusje. Oke het zijn er geen 100 maar 4. In het weekend zouden we een uitstapje maken naar Cartagena en Isla Baru om de hitte even te ontsnappen. De wijk was is in de loop van de tijd wel een beetje veranderd. Er zijn veel meer huizen bij gekomen en ons huis is niet meer het enige met twee verdiepingen. De herrie en het verkeer zijn echter altijd nog hetzelfde. Op zondag zet iedereen zijn speakers buiten en wordt er dwars door elkaar harde muziek gedraaid, en dit heel de dag lang. Ook valt de stroom nog regelmatig uit, zeker als het onweert. De afgelopen tijd heeft het veel geregend, wat eigenlijk best fijn is omdat de temperatuur dan daalt. Alle kinderen rennen naar buiten om in de grote plassen, of inmiddels zwembaden van straten te gaan spelen. Zelf stond ik ook altijd onder een grote straal water in onze patio, waar een kind al niet blij mee kan zijn! Maar zelfs op de leeftijd die ik nu heb is het heerlijk om even af te koelen in de regen!