Koffie, hoge bomen en slapeloze nachten

10 juli – 16 juli 2017

Armenië was een stad die we eigenlijk over hadden moeten slaan. We vonden er een hospedaje voor 5 euro per nacht met zijn tweeën, later zouden we begrijpen waarom dit zo was. Een nachtje in dit stadje en we zouden weer vertrekken. Ik was zo moe van de lange reis dat ik makkelijk in slaap viel. Midden in de nacht werd ik wakker van de herrie. Het was 3 uur ’s nachts en Ricardo had nog geen oog dicht gedaan. Tegen over ons zat een tankstation wat 24 uur per dag open was. Taxi’s kwamen af en aan om hun auto’s te wassen, nu lijkt dit niet zo’n probleem denk je , maar tijdens het wassen draaiden zij keiharde muziek. Ik viel uiteindelijk weer in slaap en gelukkig ook Ricardo. Parque del café bezochten we na deze onrustige nacht, een pretpark midden in de koffievelden. Het was een leuke afwisseling om eens naar een pretpark te gaan. Terug in onze kamer bleek het deze nacht mijn beurt te zijn om uren wakker te liggen. De dag erna besloten we om snel te vertrekken richting het dorpje Salento.  We vonden een leuk hostel met een lieve familie en een koe op de hoek. De koe was dan ook de enige die af en toe wat herrie maakte. Dit schilderachtige dorpje had een heerlijk rustige sfeer ondanks dat er best veel toeristen waren. We zijn een restaurant binnen gegaan waar we een heerlijk stuk vlees hebben gegeten, dit hadden we echt even nodig na al het smerige eten in Armenië.

Salento staat bekend om de nationale boom van Colombia, de wax palm. Deze bijzondere palmen kunnen 60 meter hoog worden. Met 12 man werden we in een Willy Jeep gepropt. Na zo’n 20 minuten zonder ook maar iets van de omgeving te hebben gezien arriveerden we in het nationale park. We namen de route die volgde achter het blauwe hek, het begin van een lange lange wandeling. We waren op de hoogte van de duur van de wandeling, 5 uur, maar er was ons verteld dat het echt de moeite waard was. En inderdaad de natuur was prachtig. We wandelende door een weiland met koeien, een  jungle- achtig bos en door de bergen.

De gehele weg kwamen we veel mensen tegen tot op een bepaald punt. Het pad werd steeds steiler en moeilijker te beklimmen. Ik dacht terug aan de opmerking die ik had gemaakt over het doen van een hike. We zouden namelijk echt niet meer gaan hiken en toch bevonden we ons ook dit keer weer in de wildernis. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat we de verkeerde kant op waren gelopen, wat inderdaad zo bleek te zijn. Toevallig kwamen we twee Nederlandse meisje tegen die net als wij verkeerd waren gelopen. Na een tijdje kwamen we terug bij het punt waar we de fout in zijn  gegaan. Helaas moesten we ook hier weer stijl omhoog maar belandden we in een prachtige mistig bos. Eenmaal boven begon direct de afdaling richting de vallei met de bomen. Het was een stuk frisser geworden op het hoogste punt maar hoe verder we afdaalden hoe warmer het weer werd. De palmbomen waren inderdaad erg indrukwekkend. Ik vraag me alleen nog steeds af waarom deze bomen zo belachelijk hoog zijn. Het antwoord heb ik namelijk nog steeds niet kunnen vinden. We verbleven nog een extra dag in dit reis zou ons leiden naar de stad van Pablo Escobar of te wel Medellin!

Advertisements

One comment

  1. nel · August 10

    weer leuk geschreven pricilla…
    als je je verhalen bundeld
    Je kan er zo een boekje van maken en uitgeven.
    veel plezier nog saampjes…En de groeten aan je moeder.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s