De droogste woestijn ter wereld

21 – 24 mei 2017

Voor het eerst in mijn leven zou ik een woestijn gaan zien en niet zomaar een, maar de droogste ter wereld. Jaarlijks valt er minder dan een millimeter regen waardoor er amper iets kan groeien. Ook is het klimaat erg mild, in de zomer overdag tussen de 25 – 30 graden, en in de winter wordt het niet kouder dan 18 graden.

Aangekomen op het vliegveld werden we gelijk geconfronteerd met de grote zandvlaktes en direct was ik onder de indruk. Calama (luchthaven) en San Pedro de Atacama liggen op een aardige hoogte, namelijk op zo’n 2,5 km. Vrijwel direct merkten we dat de lucht hier een stuk ijler was dan in lager gelegen gebieden. Adem halen werd moeilijker en ook raakten we snel buiten adem met onze zware backpacks. De temperatuur was eindelijk warm genoeg om zonder jas buiten te kunnen lopen en dat hadden we zeker even nodig na alle kou.

San Pedro staat bekend om zijn verschillende “stargazing” tours. Omdat we al sinds half 4 wakker waren, konden we het niet meer opbrengen om deze tour achter onze lange dag te plakken. De volgende dag was het tot onze verbazing bewolkt en begon het zelfs te regen. Regen in de droogste woestijn ter wereld! Wie had dat gedacht. De tour werd gecanceld en we zouden dus geen sterren gaan zien.

DSC_0286e2

De volgende dag bezochten we Valle de la Luna, een natuurpark met een mooi maan-achtig landschap. Helaas regende het ook tijdens deze dag, en wel heel de dag. Eigenlijk was het ook wel weer heel bijzonder om op deze droge plek regen mee te maakten. De gids vertelde ons dat het klimaat ook hier erg aan het veranderen was en dit gebied steeds vaker verrast werd door regen. Terwijl we door het park liepen viel het Ricardo op dat mijn haar recht omhoog begon te staan, maar waardoor kwam dit? Zou het gaan onweren en moesten we gouw maken dat we weg kwamen, of waren er veel magnetische velden onder ons. Het laatste was volgens de gids de reden dat mijn haar zo statisch was.

DSC_0340e

Omdat het zo veel had geregend en op veel plaatsen ook had gesneeuwd, waren bijna alle natuurparken gesloten op onze laatste dag. Hierdoor besloten we om er zelf maar op uit te gaan met twee mountainbikes. We fietsten dwars door de woestijn over keien en riviertjes. Op weg naar de vulkanen die op zo’n 30 km afstand lagen. Een erg hobbelige maar erg  gave ervaring en hiermee eindigde ook ons geweldige avontuur in Chili.

DSC_0399e

DSC_0414e

DSC_0528e2

DSC_0511e2Chili mijn hart heb je gestolen.

 

Santiago

20 mei 2017

Terwijl ik over de kleurrijke straten van de wijk Italia loop, besef ik me dat ik eigenlijk nog niks heb geschreven over deze prachtige stad genaamd Santiago. Het is dan ook al weer een paar weken geleden dat we hier voor het eerst waren. Alle schattige boetiekjes en kleine gallerijen zijn stuk voor stuk de moeite waard om even naar binnen te gluren. De rust in deze wijk doet je even vergeten dat je je eigenlijk in een miljoenen metropool bevindt.

Het is al laat op de middag als ik opeens een bord zie staan met het woord  ‘Helado’ erop geschreven, wat zoals je al kan raden als je mij kent, ijs betekent. Natuurlijk kan ik het niet laten om een kijkje te nemen. Na een paar smaken te hebben geproefd lopen we met een heerlijk ‘ijsje’ de winkel uit, we kregen namelijk 2×2 gigantische bollen ijs.  Ik moet hierbij zeggen dat ik dit ijs, waarvan ik denk dat meneer het zelf heeft gemaakt, veel lekkerder vind dan het ijs van de befaamde Emporio la Rosa. Emporio la Rosa schijnt namelijk het lekkerste ijs te hebben van Chili, maar dit kleine zaakje lijkt hen toch zeker te overtreffen! Helaas weet ik de naam van dit zaakje niet, misschien dat ik het geschreven bonnetje nog kan terugvinden om dit lekkere ijs op de kaart te zetten.

In Chili zijn er ontzettend veel straat honden, echt ontzettend veel. Ik had gedacht dat mensen hier slecht met honden om zouden gaan zoals in Colombia, echter is het tegendeel waar. Veel winkeliers leggen hondenvoer neer en kartonnen dozen voor de honden. In veel parken zijn zelfs hondenhokken gebouwd voor deze beestjes! Het is dus niet zo gek dat het er zo veel zijn. Als je door de stad loopt kun je op vele plekken de geweldige Andes bekijken. Ik heb echter het idee dat het geen enkele Chileen meer opvalt door wat voor prachtigs zij zijn omringd. Helaas zijn de bergen niet altijd goed zichtbaar omdat het vaak heiig is, maar op een mooie zonnige dag als vandaag kun je de sneeuwtoppen duidelijk zien. Onze laatste dag brengen we dan ook lekker door in het zonnetje voordat we bij onze Chileense vrienden een vegan maaltijd gaan klaar maken. Morgen ochtend vroeg vertrekken we naar de woestijn van San Pedro de Atacama, waar zo schijn je absurd veel sterren te kunnen zien, maar hier later meer over.

De vallei van het paradijs

Valparaiso

15 – 18 mei

De laatste dagen met de camper hebben we door gebracht aan de kust rond Valparaiso. De naam Valparaiso is een samenstelling van twee woorden, het woord valle wat vallei betekent en het woord paraiso wat paradijs betekent. De stad ligt voor de Peru- Chili trog en wordt hierdoor vaak getroffen door aardbevingen, over onze ervaring hier mee zal ik later nog wat schrijven. De gekleurde krottenhuisjes strekken zich ver uit over de verschillende heuvels in Valparaiso.  De reden  dat deze huizen zo kleurrijk zijn is niet helemaal duidelijk, er zijn namelijk drie opties: 1. dronken zeelui zouden vanwege de felle kleur hun huis makkelijker terug kunnen vinden, 2. de verf resten van de schepen werden gebruikt om de huizen mee te beschilderen of 3. de meest waarschijnlijke volgens de gids, was dat de huizen in dezelfde kleur werden geverfd als de boten van hun eigenaar. Valparaiso is niet alleen door de verf van de huizen zo kleurrijk, namelijk ook door de vele graffiti die je door heel de stad kunt terugvinden. Je komt de mooiste kunstwerken tegen soms meters hoog op grote flat gebouwen of klein maar fijn op verkeerspaaltjes. Na een paar lekkere glazen bier zeggen wij deze vrolijke stad en de camper vaarwel om weer terug te keren naar Santiago.

Niet douchen

12 – 15 mei

Nog nooit heb ik zo weinig gedoucht in mijn leven als de afgelopen 2-3 weken. Het kamperen wat wij deden was niet echt luxe te noemen, geen douches en geen wc’s op de plekken waar wij kampeerden. Hierdoor ben ik wel een expert geworden in wildplassen, niet dat dat noemenswaardig is voor mijn cv later. Drie dagen met dezelfde sokken werd de norm. Uitgerekend hebben we in 3 weken maar 6 x echt gedoucht. Af en toe een warme douche bij een tankstation voor 75 eurocent kwam vaak als godsgeschenk in deze kou. In het zuiden was het heel moeilijk om een tankstation te vinden met een douche of überhaupt een wc. Hoe dichter we bij Santiago kwamen des te beter de faciliteiten werden. Achteraf viel het allemaal reuze mee en kijk ik er nu met een lach naar terug.

Een tussenstop maakten we in Valdivia omdat dit volgens een of andere website de mooiste stad van Chili zou zijn, was dit even gelogen zeg. Het stadje zal in de zomer vast hartstikke gezellig zijn, maar op het moment dat wij er waren was het een trieste boel. Gelukkig hebben we nog wel twee leuke dingen kunnen vinden: sushi en Duitse kuchen!

Het zuiden van Chili is ondanks haar slechte wegen en slechte bereikbaarheid een van de mooiste gebieden waar ik ooit ben geweest. De kleine vissersplaatsjes aan het einde van het continent rond Punta Arenas met haar zonnige maar koude klimaat, de droge dorre Pampa in het Argentijnse deel van Patagonië met haar harde wind en azuur blauwe meren, het fjorden gebied tussen Chaiten en Puerto Montt, met haar prachtige koude jungle en actieve vulkanen, het meren gebied vanaf Puerto Varas tot het midden van Chili met wederom veel vulkanen en boerenlandschap. De wijn valleien tussen de hoge Andes en de woeste Pacifische oceaan tot aan het extreme droge noorden met  een gigantische woestijn. Chili heeft je echt alles te bieden.

Niemandsland

1 mei 2017

Deel 2

Onze eerste ervaring met illegaal kamperen was een feit. Ook het stoken van een vuurtje was achteraf niet zo’n goed idee aangezien we te horen kregen dat hier een aardige gevangenisstraf op staat, maar het was zeker de moeite waard om bij zo’n mooi meer in Torres del Paine te kamperen. Het lange stuk wat we door Argentinië moesten afleggen was een weg door een oneindige lege vlakte met af en toe een mooi meer. Het is namelijk niet mogelijk om verder door Chili naar het noorden te rijden vanwege de ondoordringbare onaangetaste natuur. De Patagonische wind zorgde ervoor dat we nog langzamer vooruit gingen dan we al deden, maar alles om benzine te besparen! Echter maakte ik een verkeerde berekening waardoor we midden in de woestijn zo goed als stil kwamen te staan en we zeker nog 100 km moesten rijden tot het volgende tankstation. Ik raakte in paniek en wist echt niet wat we zouden doen als we echt stil kwamen te staan, heel langzaam reden we verder door niemandsland. Gelukkig kwamen we twee hele aardige wegwerkers tegen die precies een halve tank benzine bij zich hadden die wij gratis van hen over mochten nemen. In het vervolg zouden we bij elk tankstation gaan tanken, ik had mijn lesje namelijk wel geleerd.

Perito Moreno

De gletsjers stonden op mijn bucketlist, echter had ik de hoop al een beetje opgegeven toen we in Argentinië waren vanwege de absurd hoge prijzen. Nu met de auto was het park een stuk beter te bereiken. Het was koud en het regende maar het uitzicht was prachtig. Een immens grote muur van blauw ijs maakte zo nu en dan een angstaanjagend geluid. De stukken ijs die afbraken en in het water vielen klonken als kogelschoten.

 

Chile Chico

Onze weg bracht ons bij het grens plaatsje Chile Chico, een dorpje waar niks maar dan ook echt niks te beleven viel en waar wij helaas 3 dagen vast zaten vanwege de afgesloten weg. Uit eindelijk kwamen we terecht in een van de mooiste delen van Chili namelijk de door Ricardo gedoopte “Koude Jungle”. Prachtige begroeide rotsachtige bergen omringd door mooie meren en vulkanen. Hier hebben we een vulkaan beklommen en fris berg water gedronken uit een riviertje. Om de weg te kunnen vervolgen hebben we uren op ferry’s doorgebracht tot we aankwamen bij het  “Duitse” Puerto Montt en Puerto Varas. Puerto Varas was een schattig klein dorpje met prachtig uitzicht op de Osorno vulkaan. Nog iets minder dan een week en ons avontuur met de jimny zou erop zitten.

 

 

 

 

 

Het einde van de wereld

28 april 2017

Zona Austral

Het was half 5 ’s ochtends toen een vriendin van Ignacia ons naar het vliegveld racete. Als een gek reed ze door de straten van Santiago en waren we binnen 20 minuten op het vliegveld. Na het in-checken kwamen we erachter dat er in de terminal voor nationale vluchten helaas niet veel te beleven was. Half slaperig wachtten we op het boarden. Na een vlucht van zo’n 3 uur arriveerden we in Punta Arenas, een van de meest zuidelijke steden ter wereld.

Ons avontuur begon met het ophalen van onze Wicked South America “camper”, camper tussen haakjes omdat het eigenlijk een kleine 4×4 is met een tent op het dak. Vervolgens was het tijd om inkopen te gaan doen voor de reis. Alejandro (een Wicked medewerker) raadde ons aan om eerst een nachtje te gaan proef kamperen zodat we de dag erna eventueel nog wat ontbrekende spullen konden kopen in Punta Arenas. Ook vertelde hij ons over een mooie kampeer plek aan het einde van de snelweg. Het werd al laat maar toch besloten we om door te rijden naar het einde. Het wordt hier om 7 uur namelijk al pikke donker en de zon komt pas rond 9 uur ’s ochtends weer op. Plotseling hield de weg op, was dit het einde al? Voor ons lag namelijk een onverharde weg. We besloten in het donker dit pad te nemen en op zoek te gaan naar een kampeer plek. Het werd een totale verrassing waar we wakker zouden worden aangezien we totaal niets konden zien. Eenmaal in de tent begon het te regen, ook de golven werden steeds groter en heviger. We stonden namelijk vlak langs het water. Heel de nacht heb ik met zenuwen in de tent gelegen. Ik heb eigenlijk nog nooit echt gekampeerd en dit was dan ook meteen de ultieme test; geen camping, geen verlichting, geen stroom, helemaal niets in de middle of nowhere. Midden in de nacht werd ik wakker omdat ik bang was dat we in het water kwamen te staan. Na een spannende koude lange nacht werd het eindelijk licht, maar waar zouden we zijn beland?

Het bleek een prachtige zonsopkomst aan het water. Deze locatie ging al mijn verwachtingen te boven. Ik dacht namelijk dat we misschien aan een lelijke waterkant zouden staan met grauw groen water, maar het tegendeel bleek.  Eenmaal ingepakt en ontbeten reden we terug naar Punta Arenas. Het leek ons toch wel handig om een extra deken te halen tegen de kou. Het wordt ’s nachts namelijk een graad of 3-4.  Met frisse moed maar met lichte tegenzin begon ik aan de tweede dag en nacht. Was dit namelijk wel iets voor mij? De snelweg zou ons brengen naar Puerto Natales wat de doorgang is naar het prachtige natuurpark genaamd Torres del Paine.