Zussie in Bogota

10 – 13 september 2017

Twee jaar, bijna twee jaar heb ik mijn “kleine”zusje niet gezien. Ik was dan ook super enthousiast om haar weer te zien na zo’n lange tijd. Samen met Jairito kwam zij ons verwelkomen op het El Dorado  vliegveld van Bogota. Het duurde even voordat onze koffer kwamen, waardoor ze lang de tijd had om gekke bekken te trekken aan de andere kant van het glas. Met een lief klein cadeautje stond ze klaar bij de uitgang, het was zo onrealistisch om mijn zusje weer te zien. Met zijn vieren pakten we de bus naar het appartement waar Ricardo en ik zouden verblijven, zo’n 4 straten verder op woont Inky nu. Na alle cadeautjes besloten we om met een uber naar een park te gaan in de buurt en wat rond te wandelen. Heel de weg was ik aan het kletsen met Ing over van alles en nog wat, maar tegelijk keek ik naar de gebouwen van de hoofdstad van Colombia. Er hing een rustige sfeer in het park met veel families en vrienden groepjes die genoten van het late middag zonnetje. Zonder de zon werd het al snel fris, Bogota ligt namelijk op 2,6 km en is aardig koel vergeleken met de rest van het land. Daar zat ik dan met Inky op een bankje in Colombia en praatten we als of ik haar gisteren nog had gezien. Het werd tijd om te eten dus gingen we opzoek naar een restaurantje. Het kwam uiteindelijk neer op sushi, Ri, Ing en Jairito zijn grote sushi liefhebbers. De dag ervoor hadden Ing en Jairito nog sushi gegeten, maar dat hield hen niet tegen om nogmaals sushi te eten. Het was een hele gezellige avond die onze hereniging nog meer speciaal maakte. Ik had stiekem een souvenir mee genomen uit het restaurant, namelijk een Bogota Beer Company glas. Mijn zenuwen begonnen al op te spelen niet omdat ik dit glas had gestolen maar omdat de dag erna Ing en ik een tatoeage zouden laten zetten.

Om 11 uur de volgende dag was ik aan de beurt, helaas zonder de steun van Ing omdat zij op dat moment op school was. Na 3,5 uur was het af, en o wat was ik blij dat het af was! Nu was het Ing haar beurt, terwijl alles werd klaar gezet propte ik een stuk pizza naar binnen. Ik had namelijk heel de dag niet veel gegeten en was een beetje trillerig door het lange liggen. Twee uur later was ook Ing klaar en stonden onze zussen tattoo’s op onze ribben. Een hele gave, pijnlijke en speciale ervaring rijker besloten we om ons vol te gooien met bier! Terwijl we door de straat liepen zag Ing een tentje waar ze biertjes voor 2000 pesos verkochten, omgerekend 57 eurocent, hier hebben we dan ook goed gebruik van gemaakt. De volgende dag liepen we door het oude centrum van Bogota en bezochten we het goud museum. Bogota was me tot nu toe 100% mee gevallen aangezien we van iedereen hoorden dat zij er niks aan vonden en de stad liever over hadden geslagen. Bogota trok mij eigenlijk wel met haar moderne wijken met mooie gebouwen maar ook het oude centrum met haar gezellige winkelstraat. Het was er druk maar niet te druk. De avond viel en zo stonden we midden in het het levendige stadshart. Helaas heb ik deze stad niet langer kunnen ontdekken, maar dat zorgt er wel voor dat ik zeker terug kom. Ik vond het heerlijk om Ing weer te zien, de tijd vloog voorbij en ik wilde eigenlijk niet weg gaan want het zal weer een aardige tijd duren voordat ik haar zie. Het werd woensdag de dag dat we zouden vliegen naar Mexico. Ing kwam vanuit school naar het vliegveld met een hele aanhang. Daar werd ik dan opgewacht door al haar klasgenootjes die mij in het Nederlands begroetten! Ook hier hadden we helaas maar weinig tijd om met elkaar door te brengen omdat we al snel door de douane heen moesten. Na 100 foto’s te hebben gemaakt en een dikke knuffel werd het tijd om mijn zusje gedag te zeggen. Terwijl Ricardo en ik richting de douane liepen werden we na geroepen door Ing haar klasgenootjes: “We zien je snel weer vriendinnetje!”
Ik ga je missen Ing..

Advertisements

Brisas de Gaira

11 augustus – 17 augustus

Rodadero was de plek waar we verbleven in Santa Marta. Een heerlijk strand met niet al te veel mensen. Het water hier is een stuk koeler dan in het warme Cartagena waardoor het erg verfrissend was om even een duik te nemen in het water. We genoten van de zonsondergang en hebben nog aardig wat biertjes gedronken. Mocht je ooit naar Santa Marta gaan verblijf dan in de wijk Gaira in plaats van  het oude stadscentrum. Deze wijk is veel gezelliger, veiliger, heeft meer voorzieningen en een veel beter strand!Elke dag bezochten we een ander strand van Santa Marta, daarnaast ook het oude centrum. De dag dat we het centrum bezochten werd het plotseling erg donker te worden en al snel hoorden we harde knallen. Met bakken kwam het water uit de hemel en al snel veranderden de straten in kleine wild waterbanen. Ricardo was in het appartement achter gebleven en vertelde ons later dat hij nog nooit zulk hard onweer had gehoord, het kan hier flink te keer gaan.

Om de warmte even te ontsnappen zijn we een dagje naar Minca gegaan, een klein dorpje in de bergen van de Sierra Nevada de Santa Marta. Vanaf dit dorpje pakten we een 4×4 die ons in een uur naar de top zou brengen. Ik had gedacht dat we deze rit misschien met onze eigen auto hadden kunnen doen maar niets was minder waar. De paden over de berg waren een en al blubber en stenen. Mijn moeder vond het maar niks en schrok elke keer weer van de gaten in de weg. De frisse lucht boven op de berg was een verademing na de hitte van de afgelopen 2 weken. Je kon ‘heerlijk”in een hangmat liggen en genieten van het uitzicht. Helaas waren wij niet de enige die genoten van deze plek, minuscule kleine bloedzuigertjes hielden een groot festijn terwijl ze ons helemaal lek prikten. Heel mijn benen zaten onder de kleine druppels bloed.

De laatste dag besloten we om naar Parque Tayrona te gaan. Dit natuur reservaat was vroeger gratis te bezoeken, echter heeft het snel groeiende toerisme ervoor gezorgd dat er nu een aardig prijskaartje hangt aan de entree. We besloten om naar een ander strand te gaan wat in de buurt was van het park, hier konden we niet zwemmen dus ging we weer op weg naar: Bahia Concha, wat ook deel uit maakt van Tayrona. Op dit strand genoten we van onze laatste middag in Santa Marta.

Mama in een hutje

7 augustus – 8 augustus 2017

Isla Baru

Een mooi idyllisch strand op een eiland, waar bij je heerlijk tot rust kan komen, dachten we. Het kleine strand stond vol met tenten, strandstoelen en parasols. Mijn moeder vertelde dat er vroeger amper mensen waren op dit strand omdat het alleen per boot te bereiken was. Een aantal jaar geleden is er een brug aangelegd zodat iedereen het strand kan bereiken per bus of taxi. Achteraf bleek dat de drukte vooral te maken had met de feestdag die aan de gang was.

We wilden graag een nachtje blijven op dit mooie strand, maar hadden geen hotel of hostel geboekt. Samen met mijn moeder ging ik opzoek naar een hostel. We vonden een leuk houten hutje met een lieve host genaamd Magda. Hier zouden we de nacht door brengen in de open lucht. Voordat we dit zouden doen gingen we mee met een tour om lichtgevend plankton te zien. Na een stukje te hebben gevaren werd de boot stil gelegd. Er was echter niks te zien, waar was het plankton? De kapitein sprong het water in en direct lichtte het water op waar hij zijn lichaam bewoog. De minuscule  plankton geeft namelijk pas licht wanneer er beweging ontstaat, dit was heel bijzonder om te zien. De nacht in het hutje was erg warm aangezien we geen ventilator hadden en de temperatuur nog altijd een graad of 28 was. Er is geen stroom op dit eiland, slecht voor enkele uren wordt er stroom gegenereerd met een generator. Met het eerste ochtend licht stonden we op en konden we zo de zee in rennen. Ricardo zwom rond 6 uur ’s ochtends als enige in de zee met uitzicht op een compleet verlaten strand, dit was een totaal ander beeld dan wat we de dag ervoor hadden mee gemaakt. Dit weekend zal ik nog lang blijven herinneren, want wanneer slaap je nou in een hutje op het strand?

 

Het oude Spanje

5 augustus – 6 augustus 2017

Cartagena de Indias

Terwijl je door de oude binnenstad van Cartagena loopt waan je je weer even in de Spaanse koloniale tijd. De stad is omringd door een dikke stenen muur vol met kanonnen waarbij je een prachtig uitzicht hebt op de zee. Ook kan je vanaf de stenen muur goed het contrast zien tussen het oude stadscentrum en het nieuwe Boca Grande waar alle Miami- achtige hotels staan. De binnenstad heeft een gezellig sfeer met al haar vele restaurantje, barretjes en groene balkonnetjes. Zeker ’s avonds komt de stad nog meer tot leven met feestende mensen op straat, dansend op een plein of zittend op een bankje onder het genot van een drankje. Zelfs de oudjes doen hier aan mee! Het is een kleurrijke plaats met veel straatverkopers. Op elke hoek van de straat kan je vers fruit kopen of koele limonade. Dit is zeker nodig aangezien het ook hier erg warm is!

 

Terug naar ‘huis’

2 augustus – 9 augustus 2017

Op 2 augustus vlogen we van Medellin naar Barranquilla waar mijn mama ons zou opwachten. Eenmaal geland herkende ik het vliegveld direct, in al die jaren was er namelijk niks veranderd. We liepen naar de uitgang en daar werden we opgewacht door mijn familie, mijn oom en twee nichtjes waren met mijn moeder mee gegaan om ons op te halen. Tijdens de hereniging met mijn abuelita kon ik het niet droog houden, niet zo gek want ik had haar al bijna 10 jaar niet meer gezien.

De volgende dagen verbleven we in mijn oude huis en sliep ik in mijn oude kamertje. Het voelde heel raar om weer ‘thuis’ te zijn aangezien dit huis al heel lang niet meer mijn thuis was. De hitte was wel weer even wennen, na meer dan een week ben ik er nog niet aan gewend. Het is contant heet waardoor je heel de dag zweet!  Hierdoor doen we dan ook vrij weinig op een dag. De tweede dag liet mama het centrum van Barranquilla aan Ricardo zien, en zoals ik al had voorspeld was hier niet zo veel aan. Drukke winkelstraatjes met veel verkopers op straat. Bijna elke winkel verkoopt dezelfde spullen en overal proberen ze je met microfoons en mooie praatjes naar binnen te lokken. Deze sfeer en drukte is voor mij het echte Colombia zoals ik het ken, niet de ‘moderne’ steden als Medellin en Bogota of de Spaanse koloniale stadjes zoals Popayan of het centrum van Cartagena, maar gewoon een echte grote chaos stad. Het noorden van Barranquilla daarentegen is een stuk moderner met mooie grote winkelcentra met vele dure hotels en restaurants.

Ik vond het erg fijn om weer terug te zijn. Het huis was wel in een kleine dierentuin veranderd met  100 katten van mijn moeder en zusje. Oke het zijn er geen 100 maar 4. In het weekend zouden we een uitstapje maken naar Cartagena en Isla Baru om de hitte even te ontsnappen. De wijk was is in de loop van de tijd wel een beetje veranderd. Er zijn veel meer huizen bij gekomen en ons huis is niet meer het enige met twee verdiepingen. De herrie en het verkeer zijn echter altijd nog hetzelfde. Op zondag zet iedereen zijn speakers buiten en wordt er dwars door elkaar harde muziek gedraaid, en dit heel de dag lang. Ook valt de stroom nog regelmatig uit, zeker als het onweert. De afgelopen tijd heeft het veel geregend, wat eigenlijk best fijn is omdat de temperatuur dan daalt. Alle kinderen rennen naar buiten om in de grote plassen, of inmiddels zwembaden van straten te gaan spelen. Zelf stond ik ook altijd onder een grote straal water in onze patio, waar een kind al niet blij mee kan zijn! Maar zelfs op de leeftijd die ik nu heb is het heerlijk om even af te koelen in de regen!

De steen van Guatape

24 juli 2017

Een korte busreis vanaf Medellin brengt je na zo’n 1,5 uur in Guatape. Tijdens de rit zie je het landschap veranderen in een sprookjes-achtig land. Het is een prachtig gebied vol meren en groene heuvels. In het midden van dit betoverende landschap staat een gigantische steen, de peñon de Guatape. Deze rots kan je beklimmen door een lange lange trap op te gaan, 740 treden tot de top! Vanaf het eerste plateau was het uitzicht al waanzinnig, hoe hoger je kwam hoe beter en mooier het werd. Of het daadwerkelijk het mooiste uitzicht ter wereld is kan ik niet zeggen maar het was al het traplopen zeker waard.

Na het beklimmen van de steen en te hebben genoten van het overweldigende uitzicht namen we een ‘taxi’ naar het centrum van Guatape. De taxi was een super oude Renault die bijna uit elkaar viel, nog 10x erger dan ons oude rammel bakkie, kun je je dat voorstellen? Het centrum van Guatape bestaat uit kleurrijke huisjes met vrolijke beschilderingen. Werkelijk elk huisje heeft zijn eigen  “mooie”versiering. Het dorpje wordt dan ook wel de kleurrijkste stad van Colombia genoemd. Het was er erg rustig, maar heerlijk om even doorheen te lopen en te genieten van de rust na een grote stad als Medellin.

Ananassen en oude bakkies

Omdat ik de markt en de auto’s niet kon vergeten, volgt dit tweede deel over Medellin. Medellin heeft een grote fruitmarkt waar je de meest exotische vruchten kan kopen die er bestaan. Ik weet zeker dat ik 25% nog nooit gezien had, o.a. rode ananassen! Op deze markt , genaamd Minorista, leerde ik mangostinos kennen en uchuva. Beide vruchten zijn erg lekker en zoet. Er gaan dagelijks tours naar deze markt waarbij je voor een erg hoog bedrag verschillende vruchten mag proeven terwijl een gids van alles uitlegt. Wij besloten echter om op eigen houtje naar deze markt te gaan en zelf wat vruchten te proeven. Bij elke kraam werd er wel iets naar je geroepen om je te lokken. Uiteindelijk hebben we een paar mango’s, mangostinos en uchuva gekocht die we later heerlijk hebben opgegeten. De onderstaande twee oude bakkies stonden aan het einde van de straat waarin het hostel zich bevond. Het groene bakje was compleet leeg van binnen, er zaten geen stoelen of banken meer in, totaal gestript. Toch zag ik dit autootje een week later op een andere plek in de straat staan! In heel Zuid Amerika hebben we heel veel oude auto’s gezien, waardoor Ricardo een nieuwe gewoonte heeft ontwikkeld door met hen op de foto te gaan.

 

Paisas en Narcos

16 juli – 2 augustus 2017

Weer had ik me vergist in het aantal uur wat we onderweg zouden zijn. De busreis naar Medellin duurde zo’n 8 uur in plaats van de 5 die ik had verwacht. Tijdens de laatste paar uur stormde het flink. De tropische buien werden steeds donkerder en ik zag  steeds meer takken op de weg  liggen. Rond een uur of 11 ’s avonds kwamen we aan bij het hostel waarbij de sleutels van de deur in een plantenbak waren gelegd door Elizabeth, onze host. Helaas was onze kamer nog niet beschikbaar en sliepen we hierdoor in een dorm met nog twee andere backpackers. Francesca een Duits meisje van 18 en haar 30 jaar oude Amerikaanse vriend Eddy, of nou ja hij kwam uit Californië. Elke Amerikaan die we tot nu toe tegen komen zegt niet dat hij uit de USA komt maar uit een van de staten. De volgende avond zouden we een klein feestje hebben in het hostel met onze nieuwe vrienden.

Eddy nam ons mee naar Pueblito Paisa, een mini dorpje gelegen op een heuvel in het midden van Medellin. Vanaf deze heuvel had je een mooi uitzicht over de stad. Ook hebben wij de Braziliaanse Maria Luisa leren kennen. De komende twee weken trokken we veel met haar op. We zijn onder anderen naar Parque Arvi geweest, een park wat gelegen is op een van de heuvels rond Medellin wat te bereiken is met de metro cable, een kabelbaan. Enkele dagen later ontmoeten we Aurora en haar vriend uit België. Met heel de groep hebben we de free walking tour gedaan door het centrum van Medellin. Het was een Oke tour, maar zou het niet zo snel aanraden om te doen. Vervolgens zijn we met Dennis, de grote Duitser, en Maria een voetbal wedstrijd gaan kijken in het stadion van Atletico Nacional. Deze wedstrijd was een groot feest in het vak waar we stonden. Heel de wedstrijd werd er gezongen en gesprongen en wanneer er een goal was ontstond er een lawine van mensen waardoor we opeens 5 rijen lager stonden. Ik heb nog steeds geen idee hoe we daar terecht zijn gekomen.

In het hostel zelf hebben we veel tijd doorgebracht. Vaak kookten we voor elkaar en kochten we samen boodschappen. Het was er heel relaxt met een leuke patio waar we vaak kaart spellen speelden. Mr. Russia oftwel Adam was onze grote vriend uit Rusland. Een hele aparte maar super lieve gozer die heerlijk kon koken! Ook kon een bezoek aan comuna 13 niet ontbreken, deze wijk in Medellin was zo’n 20 jaar geleden een van de gevaarlijkste buurten ter wereld. Dit is echter verleden tijd! De buurt is flink opgefleurd door alle graffiti en ook kan je een ritje maken op een van de vele roltrappen. De wijk is gelegen op een heuvel waardoor je echt een prachtig uitzicht hebt op de stad. Natuurlijk konden we de feestje in Medellin niet overslaan. Tijdens de techno party’s hebben we heerlijk gedanst in de open lucht. ’s Avonds koelde de temperatuur af naar een aangename 20 graden wat perfect was om een dansje te doen.

De tijd is voorbij gevlogen in Medellin, er zal vast genoeg zijn wat ik niet heb opgeschreven maar deze stad zal me zeker bij blijven. Dit niet omdat de stad er prachtig uit ziet, de meeste gebouwen zijn spuug lelijk en alles is gemaakt van rode bakstenen, maar vanwege de mensen, het heerlijke weer en vooral de sfeer. We zien je snel weer Medellin.

Koffie, hoge bomen en slapeloze nachten

10 juli – 16 juli 2017

Armenië was een stad die we eigenlijk over hadden moeten slaan. We vonden er een hospedaje voor 5 euro per nacht met zijn tweeën, later zouden we begrijpen waarom dit zo was. Een nachtje in dit stadje en we zouden weer vertrekken. Ik was zo moe van de lange reis dat ik makkelijk in slaap viel. Midden in de nacht werd ik wakker van de herrie. Het was 3 uur ’s nachts en Ricardo had nog geen oog dicht gedaan. Tegen over ons zat een tankstation wat 24 uur per dag open was. Taxi’s kwamen af en aan om hun auto’s te wassen, nu lijkt dit niet zo’n probleem denk je , maar tijdens het wassen draaiden zij keiharde muziek. Ik viel uiteindelijk weer in slaap en gelukkig ook Ricardo. Parque del café bezochten we na deze onrustige nacht, een pretpark midden in de koffievelden. Het was een leuke afwisseling om eens naar een pretpark te gaan. Terug in onze kamer bleek het deze nacht mijn beurt te zijn om uren wakker te liggen. De dag erna besloten we om snel te vertrekken richting het dorpje Salento.  We vonden een leuk hostel met een lieve familie en een koe op de hoek. De koe was dan ook de enige die af en toe wat herrie maakte. Dit schilderachtige dorpje had een heerlijk rustige sfeer ondanks dat er best veel toeristen waren. We zijn een restaurant binnen gegaan waar we een heerlijk stuk vlees hebben gegeten, dit hadden we echt even nodig na al het smerige eten in Armenië.

Salento staat bekend om de nationale boom van Colombia, de wax palm. Deze bijzondere palmen kunnen 60 meter hoog worden. Met 12 man werden we in een Willy Jeep gepropt. Na zo’n 20 minuten zonder ook maar iets van de omgeving te hebben gezien arriveerden we in het nationale park. We namen de route die volgde achter het blauwe hek, het begin van een lange lange wandeling. We waren op de hoogte van de duur van de wandeling, 5 uur, maar er was ons verteld dat het echt de moeite waard was. En inderdaad de natuur was prachtig. We wandelende door een weiland met koeien, een  jungle- achtig bos en door de bergen.

De gehele weg kwamen we veel mensen tegen tot op een bepaald punt. Het pad werd steeds steiler en moeilijker te beklimmen. Ik dacht terug aan de opmerking die ik had gemaakt over het doen van een hike. We zouden namelijk echt niet meer gaan hiken en toch bevonden we ons ook dit keer weer in de wildernis. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat we de verkeerde kant op waren gelopen, wat inderdaad zo bleek te zijn. Toevallig kwamen we twee Nederlandse meisje tegen die net als wij verkeerd waren gelopen. Na een tijdje kwamen we terug bij het punt waar we de fout in zijn  gegaan. Helaas moesten we ook hier weer stijl omhoog maar belandden we in een prachtige mistig bos. Eenmaal boven begon direct de afdaling richting de vallei met de bomen. Het was een stuk frisser geworden op het hoogste punt maar hoe verder we afdaalden hoe warmer het weer werd. De palmbomen waren inderdaad erg indrukwekkend. Ik vraag me alleen nog steeds af waarom deze bomen zo belachelijk hoog zijn. Het antwoord heb ik namelijk nog steeds niet kunnen vinden. We verbleven nog een extra dag in dit reis zou ons leiden naar de stad van Pablo Escobar of te wel Medellin!

De terugkeer

8 juli – 11 juli 2017

Eindelijk was het zo ver, na bijna 10 jaar zou ik eindelijk terugkeren naar mijn moederland. De grensovergang was de makkelijkste tot nu toe. Een klein busje bracht ons de grens over zonder te stoppen bij de douane, hierdoor moesten we de brug weer oversteken om een stempel voor in ons paspoort te halen. Het voelde heel raar om het land zo binnen te lopen zonder enige controle. We pakten een taxi naar het grens plaatsje Ipiales en zouden dan nog 2 uur de bus in moeten om in Pasto aan te komen.

Onze eerste avond  brachten we door in een leuk cafe met live muziek en omdat het weekend was konden de cocktails natuurlijk niet ontbreken. We sliepen voor het eerst in het hotel waar we eindelijk een heerlijke normale douche konden nemen zonder geelektrocuteerd te worden. Het water in Ecuador werd elektrisch verwarmd en was niet altijd even veilig vanwege de losse draadjes.

De volgende middag vertrokken we naar het plaatsje Popayan, een klein koloniaal stadje in het zuiden van Colombia. De binnenstad stond vol met prachtige witte gebouwen. Ik had echter nog steeds niet echt het idee dat ik in Colombia was. Misschien omdat de plaats die we nu bezochten er heel Spaans uitzag en erg weinig weg had van het Colombia zoals ik het kende, druk, veel auto’s, veel herrie. Het eten deed me wel direct aan vroeger denken. Sopa de sancocho was een van de eerste dingen die we aten. Deze heerlijke gevulde soep was een goede lunch maaltijd. Na het eten keerden we terug naar ons hostel wat midden in de stad lag en zich ook in een mooi oud wit gebouw bevond. Na twee dagen besloten we om dit gezellige stadje te verlaten en Colombia verder te verkennen.