Ananassen en oude bakkies

Omdat ik de markt en de auto’s niet kon vergeten, volgt dit tweede deel over Medellin. Medellin heeft een grote fruitmarkt waar je de meest exotische vruchten kan kopen die er bestaan. Ik weet zeker dat ik 25% nog nooit gezien had, o.a. rode ananassen! Op deze markt , genaamd Minorista, leerde ik mangostinos kennen en uchuva. Beide vruchten zijn erg lekker en zoet. Er gaan dagelijks tours naar deze markt waarbij je voor een erg hoog bedrag verschillende vruchten mag proeven terwijl een gids van alles uitlegt. Wij besloten echter om op eigen houtje naar deze markt te gaan en zelf wat vruchten te proeven. Bij elke kraam werd er wel iets naar je geroepen om je te lokken. Uiteindelijk hebben we een paar mango’s, mangostinos en uchuva gekocht die we later heerlijk hebben opgegeten. De onderstaande twee oude bakkies stonden aan het einde van de straat waarin het hostel zich bevond. Het groene bakje was compleet leeg van binnen, er zaten geen stoelen of banken meer in, totaal gestript. Toch zag ik dit autootje een week later op een andere plek in de straat staan! In heel Zuid Amerika hebben we heel veel oude auto’s gezien, waardoor Ricardo een nieuwe gewoonte heeft ontwikkeld door met hen op de foto te gaan.

 

Paisas en Narcos

16 juli – 2 augustus 2017

Weer had ik me vergist in het aantal uur wat we onderweg zouden zijn. De busreis naar Medellin duurde zo’n 8 uur in plaats van de 5 die ik had verwacht. Tijdens de laatste paar uur stormde het flink. De tropische buien werden steeds donkerder en ik zag  steeds meer takken op de weg  liggen. Rond een uur of 11 ’s avonds kwamen we aan bij het hostel waarbij de sleutels van de deur in een plantenbak waren gelegd door Elizabeth, onze host. Helaas was onze kamer nog niet beschikbaar en sliepen we hierdoor in een dorm met nog twee andere backpackers. Francesca een Duits meisje van 18 en haar 30 jaar oude Amerikaanse vriend Eddy, of nou ja hij kwam uit Californië. Elke Amerikaan die we tot nu toe tegen komen zegt niet dat hij uit de USA komt maar uit een van de staten. De volgende avond zouden we een klein feestje hebben in het hostel met onze nieuwe vrienden.

Eddy nam ons mee naar Pueblito Paisa, een mini dorpje gelegen op een heuvel in het midden van Medellin. Vanaf deze heuvel had je een mooi uitzicht over de stad. Ook hebben wij de Braziliaanse Maria Luisa leren kennen. De komende twee weken trokken we veel met haar op. We zijn onder anderen naar Parque Arvi geweest, een park wat gelegen is op een van de heuvels rond Medellin wat te bereiken is met de metro cable, een kabelbaan. Enkele dagen later ontmoeten we Aurora en haar vriend uit België. Met heel de groep hebben we de free walking tour gedaan door het centrum van Medellin. Het was een Oke tour, maar zou het niet zo snel aanraden om te doen. Vervolgens zijn we met Dennis, de grote Duitser, en Maria een voetbal wedstrijd gaan kijken in het stadion van Atletico Nacional. Deze wedstrijd was een groot feest in het vak waar we stonden. Heel de wedstrijd werd er gezongen en gesprongen en wanneer er een goal was ontstond er een lawine van mensen waardoor we opeens 5 rijen lager stonden. Ik heb nog steeds geen idee hoe we daar terecht zijn gekomen.

In het hostel zelf hebben we veel tijd doorgebracht. Vaak kookten we voor elkaar en kochten we samen boodschappen. Het was er heel relaxt met een leuke patio waar we vaak kaart spellen speelden. Mr. Russia oftwel Adam was onze grote vriend uit Rusland. Een hele aparte maar super lieve gozer die heerlijk kon koken! Ook kon een bezoek aan comuna 13 niet ontbreken, deze wijk in Medellin was zo’n 20 jaar geleden een van de gevaarlijkste buurten ter wereld. Dit is echter verleden tijd! De buurt is flink opgefleurd door alle graffiti en ook kan je een ritje maken op een van de vele roltrappen. De wijk is gelegen op een heuvel waardoor je echt een prachtig uitzicht hebt op de stad. Natuurlijk konden we de feestje in Medellin niet overslaan. Tijdens de techno party’s hebben we heerlijk gedanst in de open lucht. ’s Avonds koelde de temperatuur af naar een aangename 20 graden wat perfect was om een dansje te doen.

De tijd is voorbij gevlogen in Medellin, er zal vast genoeg zijn wat ik niet heb opgeschreven maar deze stad zal me zeker bij blijven. Dit niet omdat de stad er prachtig uit ziet, de meeste gebouwen zijn spuug lelijk en alles is gemaakt van rode bakstenen, maar vanwege de mensen, het heerlijke weer en vooral de sfeer. We zien je snel weer Medellin.

Koffie, hoge bomen en slapeloze nachten

10 juli – 16 juli 2017

Armenië was een stad die we eigenlijk over hadden moeten slaan. We vonden er een hospedaje voor 5 euro per nacht met zijn tweeën, later zouden we begrijpen waarom dit zo was. Een nachtje in dit stadje en we zouden weer vertrekken. Ik was zo moe van de lange reis dat ik makkelijk in slaap viel. Midden in de nacht werd ik wakker van de herrie. Het was 3 uur ’s nachts en Ricardo had nog geen oog dicht gedaan. Tegen over ons zat een tankstation wat 24 uur per dag open was. Taxi’s kwamen af en aan om hun auto’s te wassen, nu lijkt dit niet zo’n probleem denk je , maar tijdens het wassen draaiden zij keiharde muziek. Ik viel uiteindelijk weer in slaap en gelukkig ook Ricardo. Parque del café bezochten we na deze onrustige nacht, een pretpark midden in de koffievelden. Het was een leuke afwisseling om eens naar een pretpark te gaan. Terug in onze kamer bleek het deze nacht mijn beurt te zijn om uren wakker te liggen. De dag erna besloten we om snel te vertrekken richting het dorpje Salento.  We vonden een leuk hostel met een lieve familie en een koe op de hoek. De koe was dan ook de enige die af en toe wat herrie maakte. Dit schilderachtige dorpje had een heerlijk rustige sfeer ondanks dat er best veel toeristen waren. We zijn een restaurant binnen gegaan waar we een heerlijk stuk vlees hebben gegeten, dit hadden we echt even nodig na al het smerige eten in Armenië.

Salento staat bekend om de nationale boom van Colombia, de wax palm. Deze bijzondere palmen kunnen 60 meter hoog worden. Met 12 man werden we in een Willy Jeep gepropt. Na zo’n 20 minuten zonder ook maar iets van de omgeving te hebben gezien arriveerden we in het nationale park. We namen de route die volgde achter het blauwe hek, het begin van een lange lange wandeling. We waren op de hoogte van de duur van de wandeling, 5 uur, maar er was ons verteld dat het echt de moeite waard was. En inderdaad de natuur was prachtig. We wandelende door een weiland met koeien, een  jungle- achtig bos en door de bergen.

De gehele weg kwamen we veel mensen tegen tot op een bepaald punt. Het pad werd steeds steiler en moeilijker te beklimmen. Ik dacht terug aan de opmerking die ik had gemaakt over het doen van een hike. We zouden namelijk echt niet meer gaan hiken en toch bevonden we ons ook dit keer weer in de wildernis. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat we de verkeerde kant op waren gelopen, wat inderdaad zo bleek te zijn. Toevallig kwamen we twee Nederlandse meisje tegen die net als wij verkeerd waren gelopen. Na een tijdje kwamen we terug bij het punt waar we de fout in zijn  gegaan. Helaas moesten we ook hier weer stijl omhoog maar belandden we in een prachtige mistig bos. Eenmaal boven begon direct de afdaling richting de vallei met de bomen. Het was een stuk frisser geworden op het hoogste punt maar hoe verder we afdaalden hoe warmer het weer werd. De palmbomen waren inderdaad erg indrukwekkend. Ik vraag me alleen nog steeds af waarom deze bomen zo belachelijk hoog zijn. Het antwoord heb ik namelijk nog steeds niet kunnen vinden. We verbleven nog een extra dag in dit reis zou ons leiden naar de stad van Pablo Escobar of te wel Medellin!

De terugkeer

8 juli – 11 juli 2017

Eindelijk was het zo ver, na bijna 10 jaar zou ik eindelijk terugkeren naar mijn moederland. De grensovergang was de makkelijkste tot nu toe. Een klein busje bracht ons de grens over zonder te stoppen bij de douane, hierdoor moesten we de brug weer oversteken om een stempel voor in ons paspoort te halen. Het voelde heel raar om het land zo binnen te lopen zonder enige controle. We pakten een taxi naar het grens plaatsje Ipiales en zouden dan nog 2 uur de bus in moeten om in Pasto aan te komen.

Onze eerste avond  brachten we door in een leuk cafe met live muziek en omdat het weekend was konden de cocktails natuurlijk niet ontbreken. We sliepen voor het eerst in het hotel waar we eindelijk een heerlijke normale douche konden nemen zonder geelektrocuteerd te worden. Het water in Ecuador werd elektrisch verwarmd en was niet altijd even veilig vanwege de losse draadjes.

De volgende middag vertrokken we naar het plaatsje Popayan, een klein koloniaal stadje in het zuiden van Colombia. De binnenstad stond vol met prachtige witte gebouwen. Ik had echter nog steeds niet echt het idee dat ik in Colombia was. Misschien omdat de plaats die we nu bezochten er heel Spaans uitzag en erg weinig weg had van het Colombia zoals ik het kende, druk, veel auto’s, veel herrie. Het eten deed me wel direct aan vroeger denken. Sopa de sancocho was een van de eerste dingen die we aten. Deze heerlijke gevulde soep was een goede lunch maaltijd. Na het eten keerden we terug naar ons hostel wat midden in de stad lag en zich ook in een mooi oud wit gebouw bevond. Na twee dagen besloten we om dit gezellige stadje te verlaten en Colombia verder te verkennen.