Bocas, cervezas & playas

30 augustus – 8 september 2017

De koudste busreis die we ooit mee maakten was de busreis van Panama city naar Almirante. Als slaperige ijsklontjes kropen we uit de bus om half vijf ’s ochtends. Het was nog pikkedonker maar wel al aardig warm. Met een taxi werden we naar het water gebracht waar de water taxi al op ons wachtte. Met vele werden we in het kleine plastic bootje gepropt waar een aardig grote motor achter hing. Langzamerhand kwam de zon op terwijl Mariska lekker lag te slapen. De lucht kleurde paars, roze, oranje, geel en rood terwijl we met een hoge snelheid over het water vaarden. Ondanks dit mooie zicht had ik veel moeite om wakker te blijven. Terwijl we langzaam de eilanden naderden werd het water steeds helderder en blauwer. De kleine dorpjes aan de waterkant waren met allerlei felle kleuren beschilderd de een nog vrolijker dan de ander. In de middag besloten we om met de groep fietsen te huren om het hoofd eiland Colon te gaan ontdekken. De fietsen huurden we bij Rasta Bikes bij meneer Rasta, een wat oudere donkere man met lange dreadlocks die zo uit Jamaica zou kunnen komen, geen Panamees dus! De route naar Bluff beach was schitterend, de weg leidde je langs de zee, naar een jungle achtig gebied waar inmiddels de weg was opgehouden te bestaan en we over zand en stenen fietsten. Het zand op Bluff beach was heet maar schitterend. Ik werd overwelmd door de prachtige natuur die zich bevond op dit lang uitgerekte strand. Zeven kilometer bestaande uit pure schoonheid, dit strand is werkelijk een van de mooiste die ik ooit heb gezien. Er was niemand, maar dan ook werkelijk niemand op dit tropische strand. We werden omringd door palmen, bomen en rotsen en genoten van de stilte. Zeker een uur heb ik naar de golven gestaard en liet ik mijn gedachten varen, hier kon ik eindelijk echt even tot rust komen zonder aan van alles te moeten denken. Het geluid van de zee, de krekels en de vogels gaf je het gevoel dat je echt even weg was van de drukke wereld en even op adem kon komen. Dit strand zou ik later nog vaker met Ricardo bezoeken.

Na 2 dagen maakten we de oversteek naar het eiland Bastimentos, een eiland wat ongeveer net zo groot is als Colon maar waar veel minder mensen wonen. Je merkte direct het verschil toen we eenmaal aan land waren. Een smalle betonnen boulevard leidde ons door het kleine dorpje Old Bank. Hier zag je ook duidelijk het verschil in welvaart, de mensen hier wonen met velen in kleine krakkemikkige hutjes op palen. De riolering is hier ver te zoeken en overal lag vuilnis, erg zonde want Bastimetos is een prachtig eiland opzich vol met bos en mooie stranden. We verbleven in onze eigen soort boom hut samen met Mariska, Heik en Sascha. Het complex lag op een heuvel midden in het groen. Door de vele bomen en hoge planten was het een stuk koeler dan beneden op het warme beton. We hebben hier een paar heerlijke avonden gehad die ik zeker niet zal vergeten. Het mooie uitzicht over het water en de andere eilanden, het groen, de vogels, de kikkers, de donker en bliksem zorgden voor een hele rustige sfeer. Ook hier kon je weer even heerlijk wegdromen zonder hectiek zonder stadsgeluiden. Helaas werd het tijd om afscheid te nemen van Heik, Sascha een Mariska die ieder hun reis vervolgden, de een naar de andere twee richting Costa Rica. Ik heb echt een heerlijke tijd gehad in Bocas, dit was zeker een van de leukste momenten van onze hele reis. De fietstocht, het strandleven, de biertjes, het eten en de gesprekken staan in mijn geheugen gegrift. Hopelijk zien we jullie snel weer!

Advertisements

¿Que quieren mas maricas?

22 augustus – 28 augustus 2017

* ‘wat willen jullie nog meer mietjes’ – kapitein Hernando

’s Avonds vertrokken we uit de haven van Cartagena en zeiden we mijn mama gedag. Het water was rustig en de skyline zag er prachtig uit met al haar lichtjes. Het was een lange dag geweest waardoor ik al snel moe was en op tijd mijn bedje in dook. Terwijl de ochtend aanbrak waren we na een stormachtige nacht, waarbij de boot zeker 90 graden kantelde, al aardig ver van land vandaan. We waren omringd door diep donker blauw water, geen land in zicht. Helaas heb ik geen zeebenen waardoor ik eigenlijk alleen maar heb geslapen tijdens de overtocht. Terwijl de avond viel werd het stil en rustig. De zee was kalm waardoor je makkelijk naar de duizenden sterren kon kijken. Na twee dagen varen arriveerden we eindelijk in het donkere paradijs, het was namelijk al 10 uur ’s avonds. Toch besloot de groep om te gaan zwemmen in het donker.

De volgende ochtend werden we begroet door tientallen palmbomen op twee mooie eilandjes. Vanaf de boot zwommen we naar het eiland wat best nog een stuk zwemmen was. We waren de eerste die de oversteek maakten naar het eiland maar als snel volgende onze nieuwe vrienden Sascha en Heik uit Duitsland en Mariska en Tim uit Nederland. Plotseling werd het pikkedonker, het begon hevig te regenen en te donderen. Het werd zelfs fris, onder water blijven was dan ook de beste optie om warm te blijven. Na een uurtje klaarde het op en kwamen de kapitein en crew met onze lunch: Kreeft! De lunch was heerlijk, verser dan dit kun je het niet krijgen.

 

Drie dagen lang genoten  we van de rust en de stilte op de eilanden. Ondanks dat er vele boten dezelfde tours doen, zagen we bijna niemand in het water of op de eilanden. Dit kan verklaard worden door het feit dat er 365 eilanden zijn en dus niet iedereen naar hetzelfde eiland gaat. Het was soms afzien door de zee ziekte, het niet kunnen douchen en de hitte tijdens het slapen, maar het was zeker een ervaring om nooit te vergeten.  Heik, Sascha, Mariska en Tim maakten onze trip compleet. Samen zouden we verder reizen naar Panama city, wordt vervolgd!