Puerto Iguazu

3 april – 8 april

De busreis

Daar gingen we weer backpacks om en op naar het bus station Retiro. Het was even zoeken aangezien er iets van 70 platforms waren en wij bij platform 35-51 moesten staan. De bus zou om 14:15 vertrekken alleen zagen wij dit niet terug op de schermen. Eenmaal in de bus hadden we een beetje het idee dat dit niet helemaal was waar we voor betaald hadden, maar het bleek toch te kloppen en achteraf hadden we niks te klagen! Heerlijk brede stoelen waar je een soort bedje van kon maken met een kleedje en een kussen. Na 3 films besloot ik om te gaan slapen.

Na zo’n 1200 km waren we op de grens met Brasil en Paraguay. Het drie landen punt moesten we dan ook wel even bezoeken. Het hostel was prima en het personeel heel aardig en behulpzaam. De volgende dag was het tropisch bui na tropische bui. Toch moesten we naar buiten om eten te halen,  ook dit was een heel avontuur omdat de straten waren veranderd in kleine riviertjes. Donderdag zou het mooi weer worden zodat we de watervallen konden gaan bezoeken, alleen was die donderdag ook de dag van de nationale staking, El Paro Nacional. Tijdens deze staking zouden er geen bussen rijden, maar gelukkig kon het hostel een taxi busje regelen wat maar net iets duurder was dan de bus.

6 april

Het was even spannend of het eindelijk gestopt zou zijn met regenen. De luiken waren nog dicht waardoor ik niet kon zien of het weer verbeterd was. Eenmaal open straalde er een heerlijk zonnetje op mijn gezicht.

Het entree kaartje kostte zo’n 500 pesos per persoon. Bewoners van Argentinië mogen voor 260 pesos naar binnen en de locals zelfs gratis.  We begonnen aan de lange wandel tocht over stalen bruggen en gladde stenen. Op verre afstand hoorde je de kracht van de watervallen al. Eenmaal bij de eerste aangekomen was ik al een beetje buiten adem van al het trap lopen maar het uitzicht was het zeker waard. De mist regen was een heerlijke verkoeling op de steeds heter wordende dag. Met een klein bootje werd en we gebracht naar een eiland midden in het gebied van de watervallen. Ook hier hadden we een prachtig uitzicht en konden we weer even afkoelen, maar de grootste waterval moest nog komen namelijk El garganta del Diablo, oftewel de keel van de duivel. Na 1,5 km lopen over het water waren we er dan eindelijk. Was het het waard?

Ja zeker! De gigantische kracht van het water kon je hier pas echt goed zien. In een keer was ik zeiknat geregend door de mist die afkomstig was van de watervallen. Het was zo’n indrukwekkend en letterlijk verpletterend uitzicht, dat je niets anders kon doen dan minuten lang staren. Aan de overkant kon je Brazilië zien liggen, 20% van de watervallen ligt namelijk in Brazilië. Ik denk dat er op één dag in het park zo’n 100.000 foto’s worden gemaakt door bezoekers, maar ik moet eerlijk bekennen dat het moeilijk is om dit niet te doen. Deze dag hebben we afgesloten met een koele maar korte duik in het zwembad van het hostel. Kort omdat elk deel van je lichaam wat niet onderwater zat gelijk lek geprikt werd door muggen. Ricardo zijn douchegel met deet is daarom niet zo’n gek idee.

Advertisements

Lollapalooza deel 2

Dag 2

1 april 2017

Met “frisse” koppies begonnen we aan de tweede dag, dit keer beter voorbereid dan de eerste. De bus kwam opdagen en na een tijdje waren we weer terug in San Isidro. Direct liepen we richting de Rocking chips Amsterdam kraam om wat verse friet te halen. De rest van de middag hebben we lekker op het gras gelegen voor de Perry stage waar Borgore, Griz, Oliver Heldens en Martin Garrix optraden. Het publiek wat dit festival bezocht was nogal jong. Jongens en meisjes in de leeftijdscategorie 14 tot 18 liepen er het meeste rond. Wie weet was dit de reden dat er geen alcohol werd geschonken op het festival. Ongegeneerd liepen de dames rond zonder BH ongeacht hun leeftijd. Grote borsten, korte topjes, korte broekjes, losse shirtjes alles kwam voorbij. Het enthousiasme van dit jonge publiek spatte er vanaf. Dit was vooral te merken tijdens het optreden van Martin Garrix, waarbij het publiek constant bleef springen. Het was een hele ervaring om een groot festival mee te maken in Argentinië. Het weer was prachtig en de shows goed. Daarentegen waren mijn voetjes minder blij.

IMG_20170401_183536EIMG_20170401_144001E

Lollapalooza

Dag 1

31 maart 2017

Opzoek naar de lollabus! We hadden geen idee waar de bus ons precies zou ophalen, hierdoor liepen we heen en weer over het plein. Er waren al vele bussen gepasseerd aangezien Once een van de grotere bus terminals is in BA. Ook hadden we geen idee hoe de bus eruit zou zien, zou het een normale lijn bus zijn? Een schoolbus? Een touringcar? Het leek ons dat er wel iets van stickers op de bus zouden moeten zitten. Een Argentijn van rond de 30 vroeg ons of we ook op de bus aan het wachten waren, waarschijnlijk had hij onze festival bandjes gezien. Het bleek dat de bus niet zou komen. Gelukkig kwamen we een vrolijke groep lolla-gangers tegen die besloten hadden omzelf met het ov naar het festival te gaan. Een extreem volle trein rit met festival bezoekers later, waren we dan eindelijk gearriveerd!

Een grote zachte grasmat lag aan onze voeten, verspreid over een groot terrein waar normaal gesproken paarden races worden gehouden. Het weer was perfect om lekker op het gras te liggen en naar de muziek te luisteren. Het hoogte punt van de dag was voor mij het optreden van The XX, met kippenvel heb ik naar hun set geluisterd terwijl ik lekker op het gras zat. Ook was het optreden van Marshmello erg gaaf. Na de afsluiter van the Chainsmokers was het tijd om de bus te gaan zoeken. Helaas duurde de terug reis nogal lang en kon ik bijna niet meer wakker blijven omdat het al erg laat was.

 

Recoleta

De tweede free walkingtour leidde ons door het Parijs van het zuiden. De gigantische paleizen in Franse stijl gebouwd doen je even vergeten dat je in BA loopt. Alles wat je in deze stad terug kunt vinden is gekopieerd van de grote Europese steden. De grote brede avenidas die doen denken aan Parijs. De “Big Ben” wat een geschenk was van Engeland. Het station Retiro wat precies lijkt op een station uit de Harry Potter films. De Obelisk wat weer typisch Egyptisch is en het Kavanagh gebouw wat weer aan New York doet denken. Onze gids Jimena wist een leuk verhaal te vertellen over dit gebouw; het zou namelijk gebouwd zijn als wraak op de familie Anchorena. Corina Kavanagh zou dit gebouw hebben laten bouwen om het zicht op de kerk van de familie Anchorena te blokkeren vanuit hun paleis omdat haar relatie met een van de zonen van de familie Anchorena werd afgekeurd. Het grote gebouw staat namelijk pal voor de kerk en is niet meer te zien vanaf de overkant. Terwijl we door Recoleta lopen viel het Ricardo al op dat er veel plastic dames rond liepen. Wanneer je hier een goede zorgverzekering hebt kan je namelijk om het jaar gratis wat aan jezelf laten sleutelen!

Het vierde appartement waar we verbleven lag ook in deze wijk. Een van de bijzondere “attracties” hier is de Recoleta begraafplaats waar onder andere Evita is begraven. De begraafplaats in combinatie met het troosteloze donkere weer creëerde een grimmig tafereel. Wanneer je de begraafplaats binnenloopt wordt je direct geconfronteerd met enorme graven die zouden volstaan als huis. Dit met het idee in mijn achterhoofd dat duizenden mensen hier hun laatste bestemming hebben bereikt.

Gelukkig was deze sombere dag een uitzondering. De meeste dagen in Buenos Aires zijn zonnig. De zonnige dagen waren een uitnodiging op zich om het park dat zich vlak naast de begraafplaats, Plaza Intendente, bevindt te bezoeken.

 

Palermo

Tijdens onze 10 dagen in BA hebben we voornamelijk zelf gekookt. De keukentjes waarin we ons eten maakten waren prima, al was het af en toe wel improviseren. Zo wilde ik graag een pak waterijsjes kopen maar heb ik besloten dit niet te doen door het achterlijke prijskaartje dat eraan hing. Ricardo heeft toen met folie een ijshoudertje voor me gemaakt waarin hij siroop deed om vervolgens in te vriezen. Het eten wat we maakten was prima maar ging ook wel vervelen waardoor we toch maar een keer uit eten zijn gegaan. Een tip die we kregen van ons Duitse buurmeisje was om bij Las Cabras,, de geiten,  te gaan eten.  De meeste restaurant en bars zijn terug te vinden in het mooie Palermo, een wijk in het noorden van de stad. De straat staan hier vol met mooie grote bomen waardoor je de gebouwen eigenlijk niet meer goed kunt zien. Voornamelijk wordt deze wijk bewoond door rijke Argentijnen of buitenlandse studenten. Het is er erg rustig maar dit veranderd in de avond. De Argentijnen eten hier pas na 22:00 voor deze tijd is het nog erg rustig in de restaurants. Las Cabras, bleek erg populair te zijn aangezien we nog net een plekje  wisten te bemachtigen. De parrillada para dos is een gigantische soort bbq schotel met verschillende stukken vlees. Bestel dit gerecht nooit voor 2 personen aangezien je er zeker met 4 á 5 van kan eten. Een beter keuze is om zelf een eigen gerechtje uit te kiezen, maar ook deze gerechten zijn al aan de grote kant.

Naast eten en drinken heeft Palermo ook veel mooie natuur te bieden. Los Bosques  of Bosques de Palermo is daar onderdeel van. Een mooi groot park wat vol staat met Palos Borrachos, “dronken bomen”. Het park is een mooi stukje groen midden in een wijk met hoge flats wat een beetje doet denken aan New York. Een van de vele dingen die BA heeft overgenomen, maar hier later meer over. Niet alleen deze wijk staat vol met groen. Elk balkon wat je tegen komt in de stad staat vol met planten en bloemen. Zo worden de lelijkste flatgebouwen toch nog een beetje omgetoverd tot iets moois.

Almagro

De tweede stop was in een wijk net buiten het echte centrum van BA maar daardoor niet minder levendig. Dit was de perfecte locatie om de stad te verkennen. Een supermarkt, een wasserette en twee metrostations om de hoek zorgden ervoor dat we alles tot onze beschikking hadden. Het begon ons steeds meer door te dringen dat Argentinië totaal geen Zuid Amerikaans land is. De prijzen zijn gelijk aan Nederland of zelfs hoger. Een mooi voorbeeld hiervan is de diepvries pizza die omgerekend zo’n 10 euro kost. Melk producten zijn niet te betalen hier, hetzelfde geldt voor cruesli en granola. Ook de restaurant hebben Europese prijzen. Zo kost een pizza bij de beste pizzeria van de stad, restaurant Guerrin, minimaal 15 euro. Je krijgt dan wel een grote goed belegde pizza voorgeschoteld die heel goed te eten is.

Het OV daarentegen is wel relatief goedkoop. Een enkel ritje met de metro kost per persoon 7,5 pesos, omgerekend 46 eurocent, waarbij je ook kan overstappen op de andere lijnen. Onze host van het eerste appartement vertelde dat een enkel ritje vorig jaar maar 1 peso kostte, zo zie je maar hoe erg de prijzen hier omhoog zijn gegaan. Je koopt een Subte kaart die je bij elk station kan laten opladen door een loket medewerker. De bus is echter weer een heel ander verhaal. De chauffeur stopt enkel als je je hand opsteekt. Haltes zijn er eigenlijk te weinig dus je zult niet elke lijn bij de bushalte zien staan. Wanneer je instapt vraagt de buschauffeur waar je heen wilt, aan de hand hiervan wordt het tarief bepaald. Echter moet je zelf goed opletten waar je wilt uitstappen want zoals ik al zei de buschauffeur stopt niet! Een avond nadat we waren gaan eten in de wijk Palermo moesten we wel terug met de bus omdat er geen metro’s meer reden. De metro’s rijden hier namelijk maar tot 11 uur ‘s avonds. Volgens Google zou de bus rond 23:40 komen. Na een lange tijd wachten besloten we om via de bus route verder te lopen, zo’n 20 minuten later kwam er dan eindelijk een bus aan zetten die al rijdend zijn deuren open deed. Er stapte na ons een jongen in die niet voldoende saldo had op zijn kaart. Vervolgens vroeg hij Ricardo of hij gebruik mocht maken van zijn Subte kaart. Het is hier blijkbaar de normaalste zaak om elkaars pasje te gebruiken wanneer je geen saldo hebt op je kaart. De bus chauffeur keek er niet raar van op, zo lang er maar betaald werd. De jongen gaf ons netjes geld, zo hadden we ook nog eens 4 pesos, 25 eurocent, winst gemaakt.

San Telmo

De eerst plek die we zouden bezoeken was de wijk San Telmo, de oudste wijk van de stad met koloniale panden en schattige straatjes. Het appartement was klein maar prima met een heerlijk balkonnetje. De stad verkennen begon met veel wandelen, heel veel wandelen. Tijdens onze eerste wandeling waren we op zoek naar een geopende supermarkt, want we hadden geen eten of drinken meer. Dit bleek een hele opgave, aangezien het een nationale feestdag was, Dia de la Memoria por la Verdad y la Justicia.

Overal op straat zag je grote politieke groeperingen lopen met vlaggen, spandoeken en trommels. Deze dag is een herdenking van de doden die zijn gevallen tijdens het militaire bewind hier in Argentinië. Mensenrechten organisaties stellen dat er zo’n 30.000 mensen zijn verdwenen door toedoen van de regering. Tijdens de free walkingtours die we met local Jimena deden, zijn we veel te weten gekomen over alle coups, het constante terreurbewind en natuurlijk over Evita, oftewel Eva Peron first lady van Argentinië. Tijdens het lopen zag ik dat er op de weg sillouhetten van mensen waren geschilderd. Later zagen we ze steeds meer o.a. op de weg, op het zebrapad en op gebouwen. Op een gegeven moment zag je ze werkelijk overal.

Jimena vertelde ook over de moeders en oma’s van Plaza de Mayo (spreek uit: Maasjo). Tot op de dag van vandaag verzamelen zich tientallen vrouwen op het plein om in stilte te demonstreren. Deze moeders zijn opzoek naar hun verdwenen kinderen. In Nederland wordt deze groep vrouwen de Dwaze moeders genoemd, een erg vreemde benaming voor vrouwen die opheldering willen over het lot van hun kinderen. De oma’s van het plein zijn opzoek naar verloren kleinkinderen. Er zijn namelijk vele baby’s gestolen van zwangere vrouwen die gevangen waren genomen. Deze vrouwen hebben het zelf niet overleefd, hierdoor zijn de oma’s opzoek gegaan naar deze kinderen omdat zij vaak hun eigen familie niet kennen maar zijn opgeroeid onder een valse naam bij een militaire familie. Deze verhalen hebben een grote indruk op mij achter gelaten. Ik zou het me dan ook totaal niet kunnen voorstellen hoe het zou zijn om een van deze kinderen te zijn, niet te weten waar je echt vandaan komt met natuurlijk de vraag of zij ooit hun echte familie zullen terug vinden. Gelukkig heeft de actie van de oma’s al voor vele herenigingen gezorgd.